โบโฮ
นิยาม
โบโฮคือสไตล์แฟชั่นที่สร้างขึ้นจากโครงชุดหลวมสบาย เส้นใยธรรมชาติ และงานฝีมือที่เห็นเด่นชัด สไตล์นี้สื่อถึงตัวตนทางศิลปะที่มีหัวขบถต่อค่านิยมชนชั้นกลาง คำนี้มาจากคำว่า โบฮีเมียน ในฝรั่งเศสยุคแรกใช้เรียกชาวโรมา ต่อมาในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 คำนี้ถูกใช้เรียกกลุ่มศิลปินและนักเขียนที่ใช้ชีวิตนอกกรอบสังคม นวนิยายเรื่อง Scènes de la vie de bohème (1851) ของ Henri Murger ที่เล่าถึงกลุ่มคนสร้างสรรค์ในย่าน Latin Quarter ได้สร้างภาพจำที่เป็นต้นแบบของวิถีชีวิตนี้ ขบวนการฮิปปี้ในยุค 1960 ขยายขอบเขตของสไตล์นี้ด้วยลายพิมพ์อินเดีย งานปักอัฟกัน และอุดมการณ์แบบกลุ่ม เทศกาล Woodstock (1969) คือช่วงเวลาที่ทำให้โครงชุดหลักของโบโฮเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก ช่วงกลางยุค 2000 สื่อบันเทิงนำเสนอการแต่งตัวของ Sienna Miller ที่เทศกาล Glastonbury จนเกิดคำว่า โบโฮ ชิค ซึ่งทำให้สไตล์นี้เข้าสู่ตลาดแฟชั่นกระแสหลัก แบรนด์อย่าง Free People และ Anthropologie ทำให้โบโฮกลายเป็นสินค้าไลฟ์สไตล์ที่ทำกำไรได้มหาศาล เครื่องแต่งกายสำคัญประกอบด้วยเสื้อทรงชาวเขาปักลาย กระโปรงแม็กซี่ตัวยาว งานถักโครเชต์ เครื่องประดับหนังกลับ และรองเท้าสาน ทั้งหมดประกอบกันในกลุ่มสีเอิร์ธโทนและสีอัญมณีจากวัสดุธรรมชาติและงานฝีมือ
ไวยากรณ์ภาพ
ซิลลูเอท
- หลวม พลิ้วไหว ไร้โครงสร้าง
- กระโปรงและชุดกระโปรงตัวยาว
- กางเกงขาบานหรือกางเกงขาม้า
- เสื้อทูนิกตัวโคร่งและเสื้อทรงชาวเขา
- การแต่งกายแบบเลเยอร์และชายผ้าที่ไม่สมมาตร
- ผ้าพันคอและผ้าคลุมไหล่ทิ้งตัว
วัสดุ
- เส้นใยธรรมชาติ เช่น คอตตอน ลินิน กัญชง และไหมดิบ
- งานโครเชต์ มาคราเม่ และงานทอมือ
- หนังกลับและหนังนิ่ม
- การใช้พู่ งานปัก งานลูกปัด และงานปะผ้าอย่างหนาตา
โครงสร้าง
- งานฝีมือที่มองเห็นได้ชัด เช่น การเย็บด้วยมือ ชายผ้าไม่เรียบร้อย หรือปลายผ้ารุ่ย
- การหยิบยืมองค์ประกอบทางวัฒนธรรม เช่น งานปักอัฟกัน งานกระจกจากอินเดีย และพู่หรือเทอร์ควอยซ์สไตล์อเมริกันพื้นเมือง
สี
- สีเอิร์ธโทน เช่น สีอิฐ สีเหลืองดิน สีมะกอก สีสนิม สีน้ำตาล
- สีอัญมณี เช่น ม่วงเข้ม เขียวหัวเป็ด แดงเบอร์กันดี
- สีส้มไหม้
- ผ้าธรรมชาติที่ไม่ผ่านการย้อม
รองเท้า
- รองเท้าบูทหุ้มข้อ
- รองเท้าสานรัดส้น
- หมวกปีกกว้าง
- ผ้าคาดศีรษะ
- เครื่องประดับลูกปัดหรือโลหะที่ใส่ซ้อนกันหลายชั้น
- กระเป๋าแต่งพู่
- เข็มขัดถัก
ตรรกะของร่างกาย
โบโฮตัดทิ้งการเน้นสัดส่วนร่างกาย ไม่มีคอร์เซ็ต ไม่เน้นช่วงเอว และไม่มีโครงสร้างที่รัดกุม เสื้อผ้าทิ้งตัวจากช่วงไหล่หรือคลุมร่างอย่างหลวมๆ โครงชุดให้ความสำคัญกับการเคลื่อนไหวของผ้ามากกว่ารูปทรงที่ชัดเจน ความเป็นผู้หญิงถูกสื่อผ่านความนุ่มนวลของเนื้อผ้าและความหนาแน่นของงานประดับ เช่น งานปัก ลูกปัด และพู่ แทนที่จะเน้นทรวดทรงนาฬิกาทราย ทรงผมมักปล่อยยาวดูเป็นธรรมชาติ การแต่งหน้ามักเรียบง่ายหรือเน้นขอบตาด้วยคอห์ล รองเท้ามักเป็นรองเท้าสานหนังหรือบูทหุ้มข้อ ภาพรวมสื่อถึงความผ่อนคลายที่เกิดจากการเลือกองค์ประกอบมาซ้อนชั้นกันอย่างตั้งใจ
ตัวอย่างต้นแบบ
- Sienna Miller ที่ Glastonburyกลางยุค 2000เสื้อกั๊กใส่ซ้อนบนกระโปรงพลิ้วไหวและรองเท้าบูทหนังของ Miller กลายเป็นภาพอ้างอิงสำคัญของสไตล์โบโฮ ชิค ในยุค 2000 การนำเสนอของสื่อทำให้ลุคนี้กลายเป็นต้นแบบการแต่งตัวตามเทศกาลดนตรีกลางแจ้ง
- Kate Moss2007เธอนำเสื้อขนสัตว์วินเทจมาใส่คู่กับกางเกงยีนส์รัดรูปและบูทลุยโคลน Moss พิสูจน์ว่าโบโฮใช้ได้กับเสื้อผ้าทุกระดับราคา ตั้งแต่ของมือสองไปจนถึงแบรนด์ดีไซเนอร์
- ชุดการแสดงของ Stevie Nicks ยุค 1970รองเท้าส้นตึก ผ้าคลุมไหล่ และชุดเลเยอร์พลิ้วไหว กลายเป็นอัตลักษณ์ที่แยกไม่ออกจากภาพลักษณ์ของวง Fleetwood Mac ชุดของเธอสร้างมาตรฐานให้กับโครงชุดโบโฮที่ยั่งยืนมาจนถึงปัจจุบัน
- ภาพยนตร์ Almost Famous2000ตัวละคร Penny Lane กับเสื้อโค้ทขนสัตว์ หมวกปีกกว้าง และชุดกระโปรงวินเทจ ทำให้โบโฮยุค 70 กลับมาเป็นที่ต้องการอีกครั้งผ่านมุมมองของคนรุ่นใหม่
- Talitha Getty บนดาดฟ้าในมาราเกซ1969ภาพถ่ายของ Getty ในชุดกัฟตานสีขาวและเครื่องประดับชิ้นโตเป็นหนึ่งในภาพจำที่สุดของโบโฮ ภาพนี้ยังเป็นจุดเริ่มของข้อวิจารณ์เรื่องการหยิบยืมทางวัฒนธรรมที่ตามมาภายหลัง
ไทม์ไลน์
- ทศวรรษ 1830-1850คำว่า โบฮีเมียน ปรากฏขึ้นในปารีสเพื่อใช้เรียกศิลปินผู้ยากไร้ในย่าน Latin Quarter นวนิยายของ Henri Murger ทำให้วิถีชีวิตนี้กลายเป็นรูปแบบทางวรรณกรรมที่แพร่ไปทั่วยุโรป
- ทศวรรษ 1860-1900ความเป็นโบฮีเมียนแพร่กระจายไปทั่วยุโรปและสหรัฐอเมริกา กลุ่ม Pre-Raphaelites เลือกใส่ชุดยาวสไตล์ยุคกลางเพื่อปฏิเสธเสื้อผ้ายุคอุตสาหกรรม สร้างความเชื่อมโยงระหว่างตัวตนของศิลปินกับเสื้อผ้าที่นอกกรอบ
- ทศวรรษ 1950กลุ่ม Beat Generation ปลุกวิญญาณโบฮีเมียนขึ้นใหม่ใน Greenwich Village และ San Francisco เสื้อคอเต่าสีดำ หมวกเบเร่ต์ และรองเท้าสาน กลายเป็นสัญลักษณ์ของศิลปินและกลุ่มต่อต้านวัฒนธรรมกระแสหลัก
- ทศวรรษ 1960-ต้นยุค 1970กลุ่มฮิปปี้นำโบโฮมาขยายต่อด้วยผ้าจากทั่วโลก ลายพิมพ์ไซเคเดลิก และอุดมการณ์แบบกลุ่ม เทศกาล Woodstock ในปี 1969 ทำให้ลุคนี้กลายเป็นภาพจำระดับตำนาน
- ทศวรรษ 1970โบโฮเข้าสู่กระแสหลักผ่านคอลเลกชันสไตล์ชาวเขาของ Yves Saint Laurent งานออกแบบของ Thea Porter และความโรแมนติกแบบย้อนยุคของ Biba อุตสาหกรรมแฟชั่นเริ่มเปลี่ยนโครงชุดแบบต่อต้านวัฒนธรรมให้กลายเป็นสินค้าพาณิชย์
- ปลายทศวรรษ 1990-ต้นยุค 2000ความโหยหาอดีตยุค 60 และ 70 กลับมาอีกครั้ง เทศกาลดนตรีอย่าง Glastonbury และ Coachella กลายเป็นพื้นที่หลักสำหรับสไตล์นีโอโบโฮ โดยมีเทศกาลดนตรีมาแทนที่ชุมชนฮิปปี้ในอดีต
- ค.ศ. 2004-2008โบโฮ ชิค ถึงจุดสูงสุดในเชิงพาณิชย์ เสื้อทูนิกปักลาย กระเป๋าพู่ และงานโครเชต์ปรากฏอยู่ในร้านค้าทุกแห่ง สไตล์นี้กลายเป็นเทรนด์แฟชั่นที่มีคนแต่งตามมากที่สุดในรอบทศวรรษ
- ทศวรรษ 2010-ปัจจุบันโบโฮยังคงเป็นสไตล์หลักสำหรับเทศกาลดนตรีและการพักผ่อน ขณะที่ข้อวิจารณ์เรื่องการฉกฉวยทางวัฒนธรรมจากงานฝีมือดั้งเดิมเพิ่มมากขึ้น สไตล์นี้ยังคงมีการเคลื่อนไหวในตลาดแฟชั่น โดยเฉพาะผ่านแบรนด์อย่าง Free People และ Zimmermann
อ้างอิง
- Ash, Juliet and Elizabeth Wilson, eds. Chic Thrills: A Fashion Reader. University of California Press, 1993.
- Breward, Christopher. Fashion. Oxford University Press, 2003.
- Murger, Henri. Scenes de la vie de boheme. 1851.
- Wilson, Elizabeth. Adorned in Dreams: Fashion and Modernity. Rutgers University Press, 1985 (revised 2003).
