โบโฮ

โบโฮคือสไตล์แฟชั่นที่สร้างขึ้นจากโครงชุดหลวมสบาย เส้นใยธรรมชาติ และงานฝีมือที่เห็นเด่นชัด สไตล์นี้สื่อถึงตัวตนทางศิลปะที่มีหัวขบถต่อค่านิยมชนชั้นกลาง คำนี้มาจากคำว่า โบฮีเมียน ในฝรั่งเศสยุคแรกใช้เรียกชาวโรมา ต่อมาในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 คำนี้ถูกใช้เรียกกลุ่มศิลปินและนักเขียนที่ใช้ชีวิตนอกกรอบสังคม นวนิยายเรื่อง Scènes de la vie de bohème (1851) ของ Henri Murger ที่เล่าถึงกลุ่มคนสร้างสรรค์ในย่าน Latin Quarter ได้สร้างภาพจำที่เป็นต้นแบบของวิถีชีวิตนี้ ขบวนการฮิปปี้ในยุค 1960 ขยายขอบเขตของสไตล์นี้ด้วยลายพิมพ์อินเดีย งานปักอัฟกัน และอุดมการณ์แบบกลุ่ม เทศกาล Woodstock (1969) คือช่วงเวลาที่ทำให้โครงชุดหลักของโบโฮเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก ช่วงกลางยุค 2000 สื่อบันเทิงนำเสนอการแต่งตัวของ Sienna Miller ที่เทศกาล Glastonbury จนเกิดคำว่า โบโฮ ชิค ซึ่งทำให้สไตล์นี้เข้าสู่ตลาดแฟชั่นกระแสหลัก แบรนด์อย่าง Free People และ Anthropologie ทำให้โบโฮกลายเป็นสินค้าไลฟ์สไตล์ที่ทำกำไรได้มหาศาล เครื่องแต่งกายสำคัญประกอบด้วยเสื้อทรงชาวเขาปักลาย กระโปรงแม็กซี่ตัวยาว งานถักโครเชต์ เครื่องประดับหนังกลับ และรองเท้าสาน ทั้งหมดประกอบกันในกลุ่มสีเอิร์ธโทนและสีอัญมณีจากวัสดุธรรมชาติและงานฝีมือ

• ซิลลูเอท

  • หลวม พลิ้วไหว ไร้โครงสร้าง
  • กระโปรงและชุดกระโปรงตัวยาว
  • กางเกงขาบานหรือกางเกงขาม้า
  • เสื้อทูนิกตัวโคร่งและเสื้อทรงชาวเขา
  • การแต่งกายแบบเลเยอร์และชายผ้าที่ไม่สมมาตร
  • ผ้าพันคอและผ้าคลุมไหล่ทิ้งตัว

• วัสดุ

  • เส้นใยธรรมชาติ เช่น คอตตอน ลินิน กัญชง และไหมดิบ
  • งานโครเชต์ มาคราเม่ และงานทอมือ
  • หนังกลับและหนังนิ่ม
  • การใช้พู่ งานปัก งานลูกปัด และงานปะผ้าอย่างหนาตา

• โครงสร้าง

  • งานฝีมือที่มองเห็นได้ชัด เช่น การเย็บด้วยมือ ชายผ้าไม่เรียบร้อย หรือปลายผ้ารุ่ย
  • การหยิบยืมองค์ประกอบทางวัฒนธรรม เช่น งานปักอัฟกัน งานกระจกจากอินเดีย และพู่หรือเทอร์ควอยซ์สไตล์อเมริกันพื้นเมือง

• สี

  • สีเอิร์ธโทน เช่น สีอิฐ สีเหลืองดิน สีมะกอก สีสนิม สีน้ำตาล
  • สีอัญมณี เช่น ม่วงเข้ม เขียวหัวเป็ด แดงเบอร์กันดี
  • สีส้มไหม้
  • ผ้าธรรมชาติที่ไม่ผ่านการย้อม

• รองเท้า

  • รองเท้าบูทหุ้มข้อ
  • รองเท้าสานรัดส้น
  • หมวกปีกกว้าง
  • ผ้าคาดศีรษะ
  • เครื่องประดับลูกปัดหรือโลหะที่ใส่ซ้อนกันหลายชั้น
  • กระเป๋าแต่งพู่
  • เข็มขัดถัก

โบโฮตัดทิ้งการเน้นสัดส่วนร่างกาย ไม่มีคอร์เซ็ต ไม่เน้นช่วงเอว และไม่มีโครงสร้างที่รัดกุม เสื้อผ้าทิ้งตัวจากช่วงไหล่หรือคลุมร่างอย่างหลวมๆ โครงชุดให้ความสำคัญกับการเคลื่อนไหวของผ้ามากกว่ารูปทรงที่ชัดเจน ความเป็นผู้หญิงถูกสื่อผ่านความนุ่มนวลของเนื้อผ้าและความหนาแน่นของงานประดับ เช่น งานปัก ลูกปัด และพู่ แทนที่จะเน้นทรวดทรงนาฬิกาทราย ทรงผมมักปล่อยยาวดูเป็นธรรมชาติ การแต่งหน้ามักเรียบง่ายหรือเน้นขอบตาด้วยคอห์ล รองเท้ามักเป็นรองเท้าสานหนังหรือบูทหุ้มข้อ ภาพรวมสื่อถึงความผ่อนคลายที่เกิดจากการเลือกองค์ประกอบมาซ้อนชั้นกันอย่างตั้งใจ

1. 01

   Sienna Miller ที่ Glastonburyกลางยุค 2000

   เสื้อกั๊กใส่ซ้อนบนกระโปรงพลิ้วไหวและรองเท้าบูทหนังของ Miller กลายเป็นภาพอ้างอิงสำคัญของสไตล์โบโฮ ชิค ในยุค 2000 การนำเสนอของสื่อทำให้ลุคนี้กลายเป็นต้นแบบการแต่งตัวตามเทศกาลดนตรีกลางแจ้ง

2. 02

   Kate Moss2007

   เธอนำเสื้อขนสัตว์วินเทจมาใส่คู่กับกางเกงยีนส์รัดรูปและบูทลุยโคลน Moss พิสูจน์ว่าโบโฮใช้ได้กับเสื้อผ้าทุกระดับราคา ตั้งแต่ของมือสองไปจนถึงแบรนด์ดีไซเนอร์

3. 03

   ชุดการแสดงของ Stevie Nicks ยุค 1970

   รองเท้าส้นตึก ผ้าคลุมไหล่ และชุดเลเยอร์พลิ้วไหว กลายเป็นอัตลักษณ์ที่แยกไม่ออกจากภาพลักษณ์ของวง Fleetwood Mac ชุดของเธอสร้างมาตรฐานให้กับโครงชุดโบโฮที่ยั่งยืนมาจนถึงปัจจุบัน

4. 04

   ภาพยนตร์ Almost Famous2000

   ตัวละคร Penny Lane กับเสื้อโค้ทขนสัตว์ หมวกปีกกว้าง และชุดกระโปรงวินเทจ ทำให้โบโฮยุค 70 กลับมาเป็นที่ต้องการอีกครั้งผ่านมุมมองของคนรุ่นใหม่

5. 05

   Talitha Getty บนดาดฟ้าในมาราเกซ1969

   ภาพถ่ายของ Getty ในชุดกัฟตานสีขาวและเครื่องประดับชิ้นโตเป็นหนึ่งในภาพจำที่สุดของโบโฮ ภาพนี้ยังเป็นจุดเริ่มของข้อวิจารณ์เรื่องการหยิบยืมทางวัฒนธรรมที่ตามมาภายหลัง

• ทศวรรษ 1830-1850

  คำว่า โบฮีเมียน ปรากฏขึ้นในปารีสเพื่อใช้เรียกศิลปินผู้ยากไร้ในย่าน Latin Quarter นวนิยายของ Henri Murger ทำให้วิถีชีวิตนี้กลายเป็นรูปแบบทางวรรณกรรมที่แพร่ไปทั่วยุโรป

• ทศวรรษ 1860-1900

  ความเป็นโบฮีเมียนแพร่กระจายไปทั่วยุโรปและสหรัฐอเมริกา กลุ่ม Pre-Raphaelites เลือกใส่ชุดยาวสไตล์ยุคกลางเพื่อปฏิเสธเสื้อผ้ายุคอุตสาหกรรม สร้างความเชื่อมโยงระหว่างตัวตนของศิลปินกับเสื้อผ้าที่นอกกรอบ

• ทศวรรษ 1950

  กลุ่ม Beat Generation ปลุกวิญญาณโบฮีเมียนขึ้นใหม่ใน Greenwich Village และ San Francisco เสื้อคอเต่าสีดำ หมวกเบเร่ต์ และรองเท้าสาน กลายเป็นสัญลักษณ์ของศิลปินและกลุ่มต่อต้านวัฒนธรรมกระแสหลัก

• ทศวรรษ 1960-ต้นยุค 1970

  กลุ่มฮิปปี้นำโบโฮมาขยายต่อด้วยผ้าจากทั่วโลก ลายพิมพ์ไซเคเดลิก และอุดมการณ์แบบกลุ่ม เทศกาล Woodstock ในปี 1969 ทำให้ลุคนี้กลายเป็นภาพจำระดับตำนาน

• ทศวรรษ 1970

  โบโฮเข้าสู่กระแสหลักผ่านคอลเลกชันสไตล์ชาวเขาของ Yves Saint Laurent งานออกแบบของ Thea Porter และความโรแมนติกแบบย้อนยุคของ Biba อุตสาหกรรมแฟชั่นเริ่มเปลี่ยนโครงชุดแบบต่อต้านวัฒนธรรมให้กลายเป็นสินค้าพาณิชย์

• ปลายทศวรรษ 1990-ต้นยุค 2000

  ความโหยหาอดีตยุค 60 และ 70 กลับมาอีกครั้ง เทศกาลดนตรีอย่าง Glastonbury และ Coachella กลายเป็นพื้นที่หลักสำหรับสไตล์นีโอโบโฮ โดยมีเทศกาลดนตรีมาแทนที่ชุมชนฮิปปี้ในอดีต

• ค.ศ. 2004-2008

  โบโฮ ชิค ถึงจุดสูงสุดในเชิงพาณิชย์ เสื้อทูนิกปักลาย กระเป๋าพู่ และงานโครเชต์ปรากฏอยู่ในร้านค้าทุกแห่ง สไตล์นี้กลายเป็นเทรนด์แฟชั่นที่มีคนแต่งตามมากที่สุดในรอบทศวรรษ

• ทศวรรษ 2010-ปัจจุบัน

  โบโฮยังคงเป็นสไตล์หลักสำหรับเทศกาลดนตรีและการพักผ่อน ขณะที่ข้อวิจารณ์เรื่องการฉกฉวยทางวัฒนธรรมจากงานฝีมือดั้งเดิมเพิ่มมากขึ้น สไตล์นี้ยังคงมีการเคลื่อนไหวในตลาดแฟชั่น โดยเฉพาะผ่านแบรนด์อย่าง Free People และ Zimmermann

1. 01Ash, Juliet and Elizabeth Wilson, eds. Chic Thrills: A Fashion Reader. University of California Press, 1993.
2. 02Breward, Christopher. Fashion. Oxford University Press, 2003.
3. 03Murger, Henri. Scenes de la vie de boheme. 1851.
4. 04Wilson, Elizabeth. Adorned in Dreams: Fashion and Modernity. Rutgers University Press, 1985 (revised 2003).